Er is iets aan de lente dat me elk jaar opnieuw in opruimmodus zet. Misschien zijn het de eerste zonnestralen. Misschien het feit dat ik plots zie hoe veel stof er echt op onze kasten ligt. Of misschien ligt het aan mijn kinderen, die erin slagen om élk speeltje in huis binnen de tien minuten over de vloer te verspreiden alsof ze een privé-rommelmarkt runnen.
Maar goed: lente = opruimen. En elk jaar denk ik aan de documentaire van 'The Minimalists' over minimalisme. En dan denk ik: hoe zalig zou het zijn om weinig te moeten opruimen omdat we weinig hebben...
Ik hou van minimalisme.
Of toch… iets dat er van ver op lijkt.
Minimalisme volgens mij (dus: niet perfect, maar wel leefbaar)
In mijn hoofd ziet minimalisme er zo uit: een huis met lege oppervlakken, één zorgvuldig gekozen vaas en kinderen die rustig spelen met een houten blokje dat ook dienstdoet als auto, dino, telefoon en ruimteschip.
De realiteit?
Een peuter die speelgoed beoordeelt op hoe ver hij het kan gooien.
Een kleuter die om de drie dagen een nieuwe obsessie heeft. En het liefst speelt met de honderdduizend takken die hij op school heeft gevonden. En nee, ik overdrijf niet. Of toch niet veel 😉
En ik, die soms letterlijk over MODU-blokken moet springen om bij de keuken te raken.
Minimalisme moest dus een upgrade krijgen. Of eigenlijk een downgrade: terug naar ademruimte. Minder spullen die in de weg staan, meer spullen die écht gebruikt worden.
De grote speelgoedronde
Elke lente doe ik onze traditionele speelgoedronde. Een ritueel dat meestal begint in enthousiasme en eindigt in mezelf afvragen waarom ik dit deed met twee kleine kinderen in de buurt.
Stap één: alles samen gooien
Op papier is dat efficiënt. In werkelijkheid lijkt het alsof ik een speelgoedbom heb laten ontploffen. Er is altijd minstens één stuk speelgoed waarvan ik letterlijk niet meer weet dat we het hadden.
Stap twee: de proef op de som
Wat nemen ze spontaan vast? Wat blijft liggen?
Hint: ze vinden steevast één ding terug dat ze maanden genegeerd hebben, waardoor ik het alsnog niet mag wegdoen.
Ouderschap is een les in geduld. En diplomatie.
Stap drie: rotatie, weggeven, doorgeven
Wat al maanden in een hoek ligt, mag weg. En dan komt mijn nieuwe favoriete woord: rotatie. Een kleine truc die hier thuis voor veel meer speelrust zorgt.
Waarom minder speelgoed vaak voor méér spel zorgt
Sinds we bewust minder speelgoed laten rondslingeren, merk ik dit:
– Ze spelen langer.
– Ze verzinnen meer.
– Ze ruziën (een klein beetje, keeping it real) minder.
– En: we ruimen minder op. (mijn persoonlijke favoriet!)
Te veel speelgoed is gewoon te veel prikkels. Kinderen raken overweldigd van keuze — en eerlijk: wij ook. Minder opties geeft meer ruimte in hun hoofd én in ons huis.
Waarom speelgoed huren daar perfect bij past
Minimalisme betekent voor mij: kiezen wat nu bij ons past. Niet alles bijhouden, niet alles kopen “voor later”. Gewoon bewust kiezen.
Daarom voelt speelgoed huren zo logisch. Je haalt binnen wat aansluit bij hun leeftijd, interesses en ontwikkelingsfase. Ze spelen ermee, groeien eruit en daarna schuift het gewoon weer door naar een ander gezin. Geen schuldgevoel, geen dozen vol dingen die niemand nog bekijkt, geen overvolle kasten. Oja, en geen vervelende kopers op Vinted die €5 bieden voor iets dat €75 waard is!
En dat is exact wat ik in de lente wil: lichtheid.
Mijn lentedromen voor dit jaar:
Meer frisse lucht, minder volle kasten.
Meer spelen, minder spullen.
Meer genieten van de kleine momenten tussen de chaos.
En als ik één lade drie dagen netjes kan houden?
Dan noem ik dat een mijlpaal.
En ik wens jou hetzelfde! En een warme kop koffie of thee. Ook belangrijk!